Roels culturele queeste

Wat een avontuur, dit schooljaar... Ik moet terugdenken aan mijn eerste vakvergadering van de vakgroep Nederlands 1ste jaar eind augustus. Hoewel ik altijd al veel heb gelezen, kreeg ik hier echt het gevoel een 'amateur' te zijn. Jeugdboeken (op Harry Potter na) en theater waren voor mij bijna onbekend terrein. Ik las vroeger heel wat jeugdboeken, maar dat zijn 'lang vervlogen tijden'. Zowel in deze opleiding als in het kader van mijn job heb ik deze wereld terug wat leren kennen, en ik heb de smaak te pakken! Ik heb heel wat jeugdboeken gelezen en heb de boekentoppers voor volgend schooljaar al besteld. Zo kan ik al vroeg iets uitkiezen om voor te lezen of gewoon de leerlingen hier warm voor maken. Theater lag me altijd nauw aan het hart, maar ik vond nooit de juiste mensen. Dit jaar kreeg ik dankzij een tweede schooljaar op het prachtige Rozenberg de kans om met heel wat collega's te gaan die mijn interesse hiervoor delen, en daar ben ik ze uitermate dankba...

Ik heb verschillende boeiende artikels gelezen bij medestudenten: Laila poste een mediaknipsel over hoe Nederlands weer de plaats moet krijgen die het verdient: Dag Laila Je hebt een fijn artikel uitgekozen, daar wilde ik meteen op klikken! De opmerkingen die je maakt, kan ik me helemaal in vinden. "Elk vak is een taalvak" is mooi, maar wordt in praktijk te weinig mee gedaan. Elke leerkracht ziet zienderogen het taalniveau van onze leerlingen zakken en we hebben soms het gevoel hulpeloos te staan. Op den duur verlagen we onze standaarden, onze verwachtingen, en zijn al onze leerlingen weer geslaagd. Wat dan met ons taalniveau waar we naartoe willen streven? Dat is iets van lang vervlogen tijden... Ik vind jouw idee om hier een kritisch klasgesprek over te voeren, heel interessant! Leerlingen klagen wel eens over de les, maar als je ze kritisch vraagt wat ze willen, durven ze hun 'afkeer' van les wel eens aan de kant te zetten en eerlijk aan te geven w...

In de (helaas) laatste editie van het tijdschrift 'Fons'heeft men het vooral over Fris nieuwkomersonderwijs. Dit sprak me wel aan, omdat ik hier nauwer mee in contact stond door mijn observaties in het Okanonderwijs en de ex-Okanbegeleiding. Ik kies hier heel bewust voor een grote brug, omdat het niet niks is, het vervolgonderwijs. Zowel de ex-Okanleerlingen als de leraren en de taalcoaches staat een belangrijke taak te wachten. Allereerst spreekt men over de taak van de vervolgcoach, mijn inziens een sleutelfiguur. De vervolgcoach kent de leerling erg goed, want hij/zij heeft de talenten en interesses van de leerling al in kaart gebracht wanneer die nog OKAN-lessen volgde, en heeft mee de snuffelstages mee ingericht en opgevolgd. Het is aan deze persoon om de belangrijkste vraag te beantwoorden: hoe vinden we ingang bij schoolteams in het regulier onderwijs? Ik som even de kernpunten op uit het artikel: - Ontwikkel samen met je leerlingen materiaal dat hun zelfredzaamh...

Hier ben ik weer met mijn update over de onderwijsexperts! Vandaag is het de gewezen secretaris-generaal van het COC, Jos Van Der Hoeven, die reageert op voorstellen van onderwijsexpert Dirk van Damme van de 'raad der wijzen'. Trouwe lezers weten al welke richting dit uitgaat. Een van de voorstellen waar ik sterk achtersta, is de maatregel om startende leerkrachten een volledig schooljaar aan te werven. Wat ik nog niet wist, is dat dit voorstel twintig jaar geleden ook al is gedaan door de toenmalig gewezen onderwijsminister, Marleen Vanderpoorten, in de vorm van vervangingspools. Klinkt fantastisch, maar waarom is deze maatregel er dan niet? Wel, de opvolger van Vanderpoorten, Frank Vandenbroucke, schafte als eerste deze vervangingspools af om te besparen. Diens kabinetchef was niemand minder dan zelfverklaard onderwijsexpert Dirk van Damme. Er komen nog een aantal spraakmakende maatregelen aan bod, waaronder de 38-urenweek. Schijnbaar is het gesprek hierover al vaker g...

Soetkin Bulcke, auteur van expeditie onderwijs en docent journalistiek aan de Thomas More Hogeschool, doet deze uitspraak en stelt zich de vraag waarom deze experts allemaal zelf amper ervaring hebben in de klas. Doceren in een aula in het hoger onderwijs is immers van een heel andere orde en niet te vergelijken met het middelbaar. Soetkin besloot in 2020 zelf parttime in het middelbaar onderwijs te gaan werken, en was nog nooit zo verrast. Al snel ervoer ze zelf dat de clichés die iedereen gebruikt die niet in het onderwijs staat, reinste onzin waren. Nog nooit had ze zoveel werkdruk en stress ervaren als de eerste drie weken. In het bedrijfsleven bereid je jezelf voor op een presentatie per dag. Hier zijn er dat zeven en met een veel moeilijker publiek. Over dat publiek gesproken: tenzij je enkel lesgeeft in klassen 'latijn', kom je echt in contact met alle lagen van de maatschappij. Lagen van de maatschappij waar de gemiddeld hoogopgeleide burger amper of niet mee in...

Vergis je niet: deze lugubere titel is wel degelijk de titel van een boek! Ik heb dit boek al geruime tijd in mijn bezit: een voormalige 'vriendin' heeft het me ooit aangeraden en toen heb ik het gekocht. In tegenstelling tot wat Xink mij in 2003 wist wijs te maken, kan de band wél ooit stuk gaan. Dit boek verdween toen enkele jaren in een donkere hoek in mijn boekenkast. Een tijdje geleden was ik mijn kast aan het herschikken, en kwam ik dit boek tegen. Ik besloot het een kans te geven: ze was er altijd enthousiast over en deed het goed klinken. Het boek is het eerste deel van een serie, namelijk 'de kronieken van de onderwereld'. Het hoofdpersonage is Clary, een meisje van vijftien jaar. Ze begint als een alledaags, gewoon meisje die dagelijks met haar beste vriend Simon optrekt. Nadat ze met hun twee besluiten om eens 'anders' te zijn, eens iets 'cool' te doen, gaan ze naar een club en zien ze drie jongeren, twee jongens en een meisje, een and...

In een ver verleden (of zo voelt het toch) studeerde ik geschiedenis. Geschiedenis was op school immers een van mijn favoriete vakken. Zeker alles wat met het Romeinse Rijk te maken had, vond ik schitterend. Ter aanvulling op mijn studie keek ik historische docuseries over Cicero en Constantijn. Het is formidabel om te zien wat voor een schitterende samenleving er toen al bestond op deze aardbol, en anderzijds - jammer genoeg - hoe deze stilaan ook ten prooi viel aan de menselijke hebzucht. Deze interesse was er altijd, maar ik heb er zoveel dat sommigen soms eventjes moeten wachten tot ik er weer tijd voor maak. Toen ik op een avond wat aan het scrollen was op Bol.com, kwam ik de serie van 'Vespasianus' tegen. Ik had er al vaag eens over gehoord, maar nu begon ik wat verder te lezen. Je weet al hoe het verder gaat: een paar minuten later zat er wat in mijn winkelmandje en een dag later lag mijn boek reeds in de brievenbus. Lezen dan maar! Vespasianus was ooit een Romein...

Alles wat met mysterie of een raadsel te maken heeft, en dan vooral: het oplossen ervan, heeft me altijd al aangesproken. Ik kijk niet veel naar Vlaamse televisie: slechts weinig programma's kunnen me echt smaken. Toch staan er enkele programma's sinds een aantal jaren steevast op mijn 'must-watch lijst': De Mol, De Twaalf en sindskort... Assisen. Assisen is een programma dat nog maar recent het licht zag: februari 2023. Wat begon als een 'opwarmer' voor de Mol, bleek een prachtige ontdekking te zijn. Als kijker maak je een assisenproces mee als jurylid: je wordt zo aangesproken door de rechter en je krijgt de gelegenheid om voor de laatste aflevering schuldig of onschuldig te stemmen. Afhankelijk van het resultaat van de stemming, krijgen we een andere uitkomst te zien. Als kijker heb je het extra voordeel dat je ook heel wat bijkomende achtergrondinformatie krijgt van de personages aan de hand van flashbacks, al zitten hier natuurlijk heel wat dwaalspor...

Reactie blog Sarah: Reacties blog Cindy:

Tintel Toneel, onder leiding van Ortwyn Arts, brengt een verfrissende en kritische interpretatie van de Griekse komedie ‘Lysistrata, een tijdloos toneelstuk van Aristophanes, geschreven in 411 v.Chr.. Het gaat over vrouwen die het beu zijn dat mannen altijd maar oorlog voeren en het heft in eigen handen nemen. Maar het gaat net zo goed over de complexiteit van empathie. Een niet nader bekend land, ergens in de voorbije 150 jaar. De mannen strijden in de oorlog tegen alle andere landen. Lysistrata wacht ongeduldig op haar vriendinnen. Wanneer haar beste vriendin aankomt, klaagt ze over de oorlog. Het begint bij de verwaarlozing van henzelf en het gezin, maar het gaat verder: de vrouwen hebben niks te zeggen en moeten luisteren. De oorlog brengt alleen maar miserie, wat in een paar pakkende beelden uit de recente jaren wordt voorgesteld. Met deze kernharde waarheid opent Lysitrata, een stuk over doorzettingsvermogen, vindingrijkheid, de moeizaamheid van communicatie en bovenal:...

Statbel, het Belgische statistiekbureau, komt met duidelijke cijfers: Bijna 60 procent van de vrouwen (25-34j) heeft een diploma hoger onderwijs. Bij mannelijke leeftijdsgenoten is dit slechts 40 procent. Een kloof tussen mannen en vrouwen dit al groeit sinds het jaar 2000. Ergens ironisch, mits dit lang geleden vooral een mannenwereldje was. Al moet je zoiets natuurlijk plaatsen in de tijdsgeest van toen. Deze resultaten zijn niet onlogisch, mits we in het secundair onderwijs al veel langer hetzelfde zien: meisjes presteren gemiddeld beter dan jongens. Waar ligt dit nu aan? Sociologe Mieke Van Houtte (Ugent) linkt dit vooral aan de 'jongenscultuur' op school. Hoewel jongens wel willen presteren en competitief zijn, is studeren nu eenmaal 'niet cool' en het past niet bij de 'mannelijke identiteit'. Het imago is belangrijk, populair zijn komt op de eerste plaats. Ik denk daarbij meteen aan de Amerikaanse serie- en filmcultuur waar de populaire jongens altijd...

Al van mijn geboorte woon ik in het mooie Noord-Limburg. In tegenstelling tot wat men vaak denkt, spreekt men hier allesbehalve traag (dat is Zuid-Limburg). Ik heb mezelf altijd meer gezien als een 'kempenaar' dan een Limburger, al zijn Noord-Limburgers natuurlijk ook kempenaars. Iets wat echter niet zo bekend is in de Kempen, maar wel in Noord-Limburg, zijn 'de teuten'. Schijnbaar erg bekend in onze eigen regio, maar ik wist er weinig van. Zo sprak ik laatst met een vriend over de 'teutentocht', een fietsbelevingsroute die jaarlijks plaatsvond. We hebben hier fijne herinneringen aan: rondfietsen met de vriendengroep en om de x-aantal kilometer even stoppen en een terrasje doen bij een van de horeca-stopplaatsen. Vaak met nog extra entertainment en leuke eetgelegenheden. Sinds kort is deze helaas afgelast omdat er nog te weinig horecapartners zijn die dit mee willen ondersteunen. Een groot verlies! Vervolgens vroeg ik aan die vriend wat nu eigenlijk die '...

Groepswerk in de klas: we kennen het allemaal. Iedereen die naar school is gegaan, heeft wel eens deelgenomen aan een groepswerk. Misschien heb je er positieve en mooie herinneringen aan, of misschien heb je er een afkeer van gekregen. Op een paar uitzonderingen na, zag ik er zelf meestal het heil niet van in. Vaak had ik het gevoel dat ik het gewoon beter alleen had gedaan. Ik merk ook in mijn eigen klaspraktijk dat ik groepswerk eigenlijk mijd waar ik kan. Dat is niet enkel vanwege mijn eigen herinneringen, maar ook vanwege eerder matige ervaringen in mijn klasjes. Wat als nu blijkt dat die matige ervaringen ook deels komen omdat ik er al met weinig vertrouwen aan begon? Dat zou zo maar eens kunnen! Ik weet dat mijn gevoel zelden te vertrouwen is, maar het is niet altijd makkelijk om dit zomaar te veranderen. Dit is een van de redenen waarom ik voor dit artikel koos: ik wil oprecht veranderen en geloven dat het goed kan werken in de klas. Gino Bombeke is de schrijver va...

Felicia, een meisje van 12 jaar en drie weken, stuurde haar ouders een e-mail dat ze vanaf nu 'Fitz' heet. Zij en Bente, haar zusje van 9, kregen net te horen dat hun ouders gaan scheiden. "Op elkaar uitgekeken", is de reden die ze hen vertellen. Fitz heeft echter een gesprek tussen haar ouders afgeluisterd en ze kent de ware reden. Ze is kwaad op haar mama en zou het liefst van een brug springen. Tijdens een eerste dag bij papa gaat het mis: Bente raakt gewond en ze moeten halsoverkop naar het ziekenhuis. Om haar moeder te ontwijken, dwaalt ze door het ziekenhuis. Hier leert ze verschillende mensen kennen zoals Primula, een meisje van 10 dat graag advies wil, en Adam, een mysterieuze jongen van 15, waarvan het niet meteen duidelijk is wat hij toch in het ziekenhuis doet, ook al kent iedereen hem precies. Samen verzinnen ze romantische plannen voor dokters en verpleegsters, nemen ze een loopje met de regels en raken ze wel erg op elkaar gesteld. En dat allema...

De titel van dit artikel speekt boekdelen: startende leerkrachten hebben het niet gemakkelijk! Als we kijken naar de vacatures van de VDAB, zien we dat er duizenden leerkrachtenjobs openstaan. Toch is dit erg misleidend. Veel van deze jobs zijn immers: - vervangingen (dus geen jaaropdrachten) - meestal van korte duur (bv. enkele weken) - niet de meest evidente combinaties (bv. L.O. en Frans) Beginnende leerkrachten beginnen vaak met volle moed aan hun vervangopdracht om dan in de schoolvakantie te horen dat de collega die ze vervangen, terug komt. Gevolg: ze hebben geen job meer, en op de koop toe krijgen ze die schoolvakantie niet betaald, tenzij ze de maandag nadien kunnen beginnen op een andere school. Financieel is het voor leerkrachten die uitvallen, niet interessant om dit al tijdens de schoolvakantie te doen, dus gebeurt dit pas maandag. Ik kan het aantal keren dat ik op dinsdag ben gestart na een schoolvakantie, jammer genoeg al niet meer op één hand tellen... Daarna...

Ik merk dat ik in het vorige trimester al wat ben gegroeid in mijn culturele ervaring, maar er zeker nog ruimte is voor groei en verbetering. Toneelstukken bleven erg moeilijk, en ik vond weinig mensen om me te vergezellen. Gelukkig kon ik via school wat regelen. Een paar dagen geleden kreeg ik wel een uitnodiging om met de vakgroep Nederlands van het eerste jaar naar een toneelvoorstelling te gaan, waar ik natuurlijk meteen op inging! Jeugdboeken lagen voor mij ondertussen al weer in een ver verleden, maar hier heb ik er ondertussen al weer verschillende van gelezen. Ook hier heb ik weer veel te danken aan onze vakgroep, die jaarlijks ook de leesjury op school inrichten en waar ik tal van mooie boeken kan uitlenen. De actualiteit, en zeker die met alles wat van onderwijs te maken heeft, is iets wat ik al nauw op de voet volgde, dus dat is voor mij niks nieuws. De vakartikels, zeker die van Fons, vond ik erg aangenaam. Ik vind het dan ook bijzonder jammer dat het blad ermee stopt...

Mijn reacties op medestudenten Reactie op Evilyn: https://verbaetenevilyn.wixsite.com/evilyn/post/digitalisering-een-vooruitgang Reactie op Laila: https://elklaila81.wixsite.com/laila/post/mediaknipsel-2 Reactie op Sofie: https://sofie-vd.wixsite.com/cultureclub/post/het-smelt-film

Ik kan me voorstellen dat deze titel voor heel wat mensen verrassend klinkt. Voorlezen is immers toch iets voor de lagere school? En ja, het is best logisch dat je dat denkt: zo heb je het wellicht immers zelf ervaren. Deze werkvorm: voorlezen en praten over teksten, waar we die zo prijzen in het lager onderwijs... laten we die meestal bijna volledig vallen in het secundair onderwijs. Waarom? Als je er bij nadenkt, blijkt het toch wel een raadsel te zijn. Voorlezen (en erover praten) blijft een onzettend belangrijke rol spelen in de taalontwikkeling van jongeren, net zoals bij kinderen. Bovendien is het een van de mooiste manieren om de leerlingen het plezier van lezen over te brengen. En laat die nu net het meest afnemen in het secundair onderwijs. En als leerkracht kan je zoveel toevoegen aan de tekst: je hebt een arsnenaal aan stemtrucs! De leerling kan zich rustig onderuit laten zakken en zich mee laten nemen door de stroom van het verhaal, dat extra kleur en persoonlijkheid kri...

Jarenlang lezen we het overal in het nieuws: het lerarentekort. Eerst kwamen de waarschuwingen, waar zoals vaak niks aan werd gedaan, en plots stond men voor een voldongen feit voor de komende schooljaren. We zien eindelijk dat het toch wel aan vele verschillende zaken ligt, en stap voor stap wordt er gepraat en komen er oplossingen. Mooi zo! Wat we echter vaak vergeten, lezen we hier in de titel. Scholen vinden geen directie meer. Gek, dat is toch een mooi beroep, de grootste eer die je kan krijgen in een school? Toch denken veel mensen er anders over, en net zoals zij-instromers in het lerarenberoep stoppen zij al snel met hun functie als directeur. De oorzaak is natuurlijk niet ver te zoeken, want die vinden we ook terug in het (lange) lijstje van de leerkrachten: te veel werk, te veel planlast, te veel stress. Want alle administratieve last die de leerkrachten krijgen van de overheid, krijgt de directie natuurlijk ook. En dat is niet alles: wat met de grote zorgvraag van ...

Kort na het eerder besproken artikel over de 'Raad der Wijzen' verscheen dit artikel over het COC, ook wel de 'onderwijsvakbond'. Zelf ben ik al lang lid van het COC, dus ik was wel eens benieuwd wat ze te vertellen hadden. het COC is blijkbaar slechts eenmaal gehoord door de commissie. Niet echt veel, gezien ze een jaar de tijd hebben gehad. Daarnaast zien ze vooral standpunten van de onderwijsverstrekkers, en niet zozeer de bezorgdheden van de personeelsleden: - een antwoord op het kwaliteitsverlies - toenemende zorgvraag en agressie - complexe klasgroepen - toenemende planlast - gebrek aan respect voor het onderwijspersoneel - werkdruk -... Men voelt dat er eerder afbreuk wordt gedaan van het statuut dat het beroep net minder aantrekkelijk wordt. Ze geven dan ook aan dat er syndicale acties komen om de stem van het onderwijspersoneel te laten horen. Ik kan me wel grotendeels vinden in het standpunt van het COC. Als je kijkt naar de samenstelling van d...