Startende leerkrachten missen perspectief: “Pas deze week kreeg ik zekerheid dat mijn opdracht na de paasvakantie doorloopt.” (WES 3)
De titel van dit artikel speekt boekdelen: startende leerkrachten hebben het niet gemakkelijk!
Als we kijken naar de vacatures van de VDAB, zien we dat er duizenden leerkrachtenjobs openstaan.
Toch is dit erg misleidend. Veel van deze jobs zijn immers:
- vervangingen (dus geen jaaropdrachten)
- meestal van korte duur (bv. enkele weken)
- niet de meest evidente combinaties (bv. L.O. en Frans)
Beginnende leerkrachten beginnen vaak met volle moed aan hun vervangopdracht om dan in de schoolvakantie te horen dat de collega die ze vervangen, terug komt. Gevolg: ze hebben geen job meer, en op de koop toe krijgen ze die schoolvakantie niet betaald, tenzij ze de maandag nadien kunnen beginnen op een andere school. Financieel is het voor leerkrachten die uitvallen, niet interessant om dit al tijdens de schoolvakantie te doen, dus gebeurt dit pas maandag.
Ik kan het aantal keren dat ik op dinsdag ben gestart na een schoolvakantie, jammer genoeg al niet meer op één hand tellen...
Daarnaast is er vaak weinig ondersteuning, net vanwege de grote tekorten. De collega's die ondersteuning zouden kunnen bieden, verdrinken zelf meestal al in de extra uren die ze opnemen. Beginnende leerkrachten worstelen met zaken zoals klasmanagement en het is niet altijd makkelijk om het gesprek daarover aan te gaan. Er is wel degelijk sprake van een drempel. Je wil het immers goed doen en absoluut niet de indruk geven dat je 'faalt'. Een extra reden voor ervaren leerkrachten om hun nieuwe collega's te ondersteunen én om dit gespreksonderwerp aan te snijden: ook zij hebben het niet altijd gemakkelijk!
De conclusie is triest: vele nieuwe leerkrachten stoppen binnen de vijf jaar. Ze geven alles, en krijgen vaak stank voor dank.
Zelf heb ik dit al meermaals meegemaakt, en zeker na een volledig schooljaar voelt dit als een mokerslag. Alles wat je hebt opgebouwd in de school, inclusief je sociaal netwerk, ben je zo goed als kwijt.
Op zo'n moment gaan er veel emoties door je heen: verbazing, teleurstelling (in jezelf en de school), falen, onbegrip, frustratie, woede, verdriet... Zoiets hou je niet jaar na jaar vol.
Waar ligt dan de fout? Bij jezelf? Bij de directie van die school? De overheid? Of is het een structureel probleem?
Naar mijn gevoel ligt het probleem meestal bij die laatste twee. Ondanks pogingen slaagt men er maar niet in om een goede hervorming in te voeren.
Het artikel lost mijn verwachtingen in en sluit grotendeels aan bij mijn gevoel, mits ik dit helaas ook al jaren heb ervaren. Dit jaar heb ik eindelijk een eerste jaaropdracht vast, maar toch leef ik nog in onzekerheid tot mijn aanvraag tot TADD is aanvaard. Het probleem is er en gaat in de komende jaren niet meteen verbeteren, integendeel. Hopelijk brengt een volgende regering een structurele oplossing, al is dat ook nog even koffiedik kijken.
Men biedt wel interessante denkpistes aan waarbij men refereert aan een voorstel van de 'raad der wijzen' waar ik eerder al eens over heb geschreven (https://www.blogger.com/blog/post/edit/8382015118504895677/298429584903446789?hl=nl): een inductiejaar voor startende leerkrachten. In praktijk is dat volgens mij helaas op dit moment onhaalbaar, maar het is zeker een optie voor de toekomst.
Het artikel:
https://www.standaard.be/cnt/dmf20240327_97564383?fbclid=IwAR1D9Kl9wbU6k2kbunon724LEi1coPvFoudmPGPaTjFSXDpLgpycAaIxdGI_aem_AUxt1mVi9CRyJKUYzupHbzeBX6HQ2IjaX8-aGAJFSGLVVXkppI17-C-ogCH05k1B6_ql--TWjd2Q7naK7Rjf5Ayd
Als we kijken naar de vacatures van de VDAB, zien we dat er duizenden leerkrachtenjobs openstaan.
Toch is dit erg misleidend. Veel van deze jobs zijn immers:
- vervangingen (dus geen jaaropdrachten)
- meestal van korte duur (bv. enkele weken)
- niet de meest evidente combinaties (bv. L.O. en Frans)
Beginnende leerkrachten beginnen vaak met volle moed aan hun vervangopdracht om dan in de schoolvakantie te horen dat de collega die ze vervangen, terug komt. Gevolg: ze hebben geen job meer, en op de koop toe krijgen ze die schoolvakantie niet betaald, tenzij ze de maandag nadien kunnen beginnen op een andere school. Financieel is het voor leerkrachten die uitvallen, niet interessant om dit al tijdens de schoolvakantie te doen, dus gebeurt dit pas maandag.
Ik kan het aantal keren dat ik op dinsdag ben gestart na een schoolvakantie, jammer genoeg al niet meer op één hand tellen...
Daarnaast is er vaak weinig ondersteuning, net vanwege de grote tekorten. De collega's die ondersteuning zouden kunnen bieden, verdrinken zelf meestal al in de extra uren die ze opnemen. Beginnende leerkrachten worstelen met zaken zoals klasmanagement en het is niet altijd makkelijk om het gesprek daarover aan te gaan. Er is wel degelijk sprake van een drempel. Je wil het immers goed doen en absoluut niet de indruk geven dat je 'faalt'. Een extra reden voor ervaren leerkrachten om hun nieuwe collega's te ondersteunen én om dit gespreksonderwerp aan te snijden: ook zij hebben het niet altijd gemakkelijk!
De conclusie is triest: vele nieuwe leerkrachten stoppen binnen de vijf jaar. Ze geven alles, en krijgen vaak stank voor dank.
Zelf heb ik dit al meermaals meegemaakt, en zeker na een volledig schooljaar voelt dit als een mokerslag. Alles wat je hebt opgebouwd in de school, inclusief je sociaal netwerk, ben je zo goed als kwijt.
Op zo'n moment gaan er veel emoties door je heen: verbazing, teleurstelling (in jezelf en de school), falen, onbegrip, frustratie, woede, verdriet... Zoiets hou je niet jaar na jaar vol.
Waar ligt dan de fout? Bij jezelf? Bij de directie van die school? De overheid? Of is het een structureel probleem?
Naar mijn gevoel ligt het probleem meestal bij die laatste twee. Ondanks pogingen slaagt men er maar niet in om een goede hervorming in te voeren.
Het artikel lost mijn verwachtingen in en sluit grotendeels aan bij mijn gevoel, mits ik dit helaas ook al jaren heb ervaren. Dit jaar heb ik eindelijk een eerste jaaropdracht vast, maar toch leef ik nog in onzekerheid tot mijn aanvraag tot TADD is aanvaard. Het probleem is er en gaat in de komende jaren niet meteen verbeteren, integendeel. Hopelijk brengt een volgende regering een structurele oplossing, al is dat ook nog even koffiedik kijken.
Men biedt wel interessante denkpistes aan waarbij men refereert aan een voorstel van de 'raad der wijzen' waar ik eerder al eens over heb geschreven (https://www.blogger.com/blog/post/edit/8382015118504895677/298429584903446789?hl=nl): een inductiejaar voor startende leerkrachten. In praktijk is dat volgens mij helaas op dit moment onhaalbaar, maar het is zeker een optie voor de toekomst.
Het artikel:
https://www.standaard.be/cnt/dmf20240327_97564383?fbclid=IwAR1D9Kl9wbU6k2kbunon724LEi1coPvFoudmPGPaTjFSXDpLgpycAaIxdGI_aem_AUxt1mVi9CRyJKUYzupHbzeBX6HQ2IjaX8-aGAJFSGLVVXkppI17-C-ogCH05k1B6_ql--TWjd2Q7naK7Rjf5Ayd
Deze reactie is verwijderd door de auteur.
BeantwoordenVerwijderenDag Roel
BeantwoordenVerwijderenIk begrijp je bezorgdheden en frustraties door alle problemen en onzekerheden waar je als beginnende leerkracht mee geconfronteerd wordt. Daarom denk ik ook dat een inductiejaar voor startende leerkrachten zeker ook een goed idee is. Volgens jou is dat in praktijk momenteel echter onhaalbaar. Wat bedoel je daar precies mee? Of wat zou er precies nodig zijn volgens jou om dat wel haalbaar te maken?
Ik hoop in ieder geval dat je TADD binnenkort in orde zal komen.
Vriendelijke groeten
Cindy
Dag Cindy
BeantwoordenVerwijderenHartelijk dank voor jouw reactie!
Er zijn verscheidene redenen waarom ik denk dat dit momenteel onhaalbaar is, al is de meest belangrijke het prangende personeelstekort. Een school kan het zich niet veroorloven om startende leerkrachten minder lesuren te geven en andere, meer ervaren leerkrachten een aantal uren vrij te roosteren om hen begeleiding te bieden. Het aantal klassen dat dagelijks in de studie zit, is welhaast tragisch. Sommige klassen zijn ooit een hele dag op school om één lesuur te volgen.
Hoewel ik het idyllisch vind en het zeker één van de maatregelen is om het tekort op te lossen, zijn er veel grondigere hervormingen nodig zodat er ook meer inschrijvingen zijn. Een school verdrinkt anders gewoon in het aantal openstaande uren. Indien het meteen door wordt gevoerd, krijg je krijgt een hele ongelijke verdeling waarbij scholen uit steden het nog moeilijker krijgen en dit niet kunnen aanbieden.
Dit is natuurlijk louter mijn opinie, ik kan hier fout in zitten, maar dit is hoe ik erover denk.